Waarom doet het nog steeds zo’n pijn?”
“Waarom blijf je terugkomen op het vreemdgaan?”
“Waarom laat je het niet een keer los?”
“Waarom duurt een herstelproces zo lang?”

Ik kan het me nog goed herinneren, de geboorte van mijn kinderen. Wat een pijnlijk en intensief proces, en dan de blijdschap over dat bebloede en besmeerde hoopje mens dat in de armen van mijn vrouw ligt. De blijdschap over dit nieuwe wonder wint het van de pijn van de weeën. Wat wij bij ons eerste kind niet wisten, is dat de pijn van de weeën niet meteen over is na de geboorte. In de eerste dagen na de bevalling kwamen er af en toe naweeën. Ze kwamen vaak onverwacht en waren weer pijnlijk.  Wat we ook niet wisten, was dat hoe sneller het geboorteproces ging, des te zwaarder en langer de naweeën duurden.

Aan dit beeld moest ik denken bij het proces van herstel van vertrouwen. Een super zwaar en pijnlijk proces, maar dan langzaam maar zeker ook de blijdschap van de nieuwe start. Het samen verder willen. Elkaar hopelijk weer teruggevonden hebben.
En dan opeens weer een nawee. Het kan zomaar gebeuren. Hij is opeens weer te laat thuis. Zij is een fase wat afstandelijker. Hij trekt zich weer wat terug en is veel weg. Een ontmoeting op straat… En opeens is de oude angst weer terug “het zou toch niet…” of “zie je wel…”

Eigenlijk kun je niet anders verwachten dan dat je in een herstelproces na maanden of jaren nog wel eens naweeën zult hebben. Naweeën die zich zomaar onaangekondigd aandienen en die de oude pijn en schrik opeens weer naar de voorgrond brengen. Heel vervelend, maar het hoort er nou eenmaal bij.

Naweeën wegpuffen
Voor de bevalling leerden mijn vrouw en ik dat je weeën weg moet puffen. Zij voelt ze en moet puffen. Ik leerde meepuffen. Het voelde heel apart om mee te moeten puffen, maar tijdens de bevalling had mijn vrouw  er veel aan dat ik dat deed.
Dit geldt ook voor emotionele naweeën. Die doorsta je ook al puffend. Daarmee bedoel ik dat je er lucht aan geeft. “Pfff. Ik ben me weer kapot geschrokken toen je te laat thuis was en dacht… het zal toch niet zo zijn…Pfff.” Gewoon lucht geven aan je nawee.
En als partner puf je mee. “Pfff, heftig zeg. Wat naar dat je zo bang was. Kom hier, ik voel met je mee… pfff!”

De veroordelingsvalkuil
Het klinkt zo simpel, naweeën puf je weg. En als partner puf je mee! Maar vaak schrik je als degene die de crisis veroorzaakte  je ook suf. “Nee, niet weer!” Eigenlijk heb jij ook last van een nawee!
Veel partners vallen echter in de valkuil om de weeën van hun partner te veroordelen. “Is het nou nog niet over? Heb je het er nog steeds over? Hou daar eens mee op!” Je snapt echter wel dat dit de weeën alleen maar erger maakt!

Je kunt het altijd herstellen
Ik kan jullie nu wel vertellen wat je moet doen, maar de realiteit is vaak dat je op het ogenblik dat het gebeurt niet de juiste reactie hebt. Je schrikt, voelt je aangevallen of in de verdediging gedrongen. Je deelt niet je angst en pijn maar je boosheid… Geeft niets, fouten maken hoort er bij.

Weet dat je altijd een tweede kans hebt. Reageer je verkeerd? Herstel het daarna. Dat is wel belangrijk. Vergeet je mee te puffen? Puf later alsnog mee. Vergeet je te delen dat je een nawee hebt? Deel je nawee alsnog en puf er samen om! Is de nawee te heftig? Voer nogmaals een putgesprek. Kijk of lees terug hoe dat ook alweer ging!

Nieuwe kans
Deze blog bevat een deel van de tekst van les 18 uit de Module Nieuwe Kans. Deze week is deze module voor maar €35,- te koop. In deze module ga ik in op de volgende thema’s:

  1. vergeven
  2. jezelf vergeven
  3. omgaan met pijnlijke herinneringen
  4. herstel van seksualiteit
  5. het opbouwen van een nieuwe en sterke relatie die “toekomst proof” is.